Yo tenía cinco años. La maestra escribió en la pizarra: "Todos los hombres son mortales". Sentí un enorme alivio, un gran regocijo.
Esa tarde, cuando salí del colegio, corrí a mi casa y abracé muy estrechamente a mi madre.
"Qué suerte Mamita, tu no te vas a morir nunca!" le dije, arrebatadamente.
"¿Qué?" preguntó mi madre, sorprendida.
Me separé apenas de ella y le expliqué:
-La maestra escribió en la pizarra que los hombres son mortales.
Y tú eres mujer!. Por suerte, eres mujer, dije y volví a abrazarla.
Mi madre me separó tiernamente de sus brazos.
-Esa frase, querida mía, incluye a hombres y mujeres.Todos y todas moriremos algún día.
Me sentí completamente consternada y desilusionada.
-Entonces, por qué no escribió eso?: ¿"Todos los hombres y mujeres son mortales"? pregunté.
Bueno- dijo mi madre, en realidad, para simplificar, las mujeres estamos encerradas en la palabra "hombres".
-¿Encerradas?- pregunté. ¿Por qué?
-Porque somos mujeres- me contestó mi madre.
La respuesta me desconcertó.
-¿Y por qué nos encierran? le pregunté.
-"Es muy largo de explicar", respondió mi madre, "pero acéptalo así. Hay cosas que no son fáciles de cambiar".
-Pero si digo "todas las mujeres son mortales" ¿también encierra a los hombres?
-No- contestó mi madre. Esa frase se refiere sólo a las mujeres.
Me entró una crisis de llanto.
Comprendí súbitamente muchas cosas y algunas muy desagradables, como que el lenguaje no era la realidad, sino una manera de encerrar a las cosas y a las personas, según su género, aunque apenas sabía qué era género: además de servir para hacer faldas, el género era una forma de prisión.
*Cristina Peri Rossi -Escritora uruguaya Ganadora 2021 del Premio Cervantes
Ik was vijf jaar oud. De leraar schreef op het bord: "Alle mensen zijn sterfelijk". Ik voelde een enorme opluchting, een grote vreugde.
Die middag, toen ik uit school kwam, rende ik naar huis en omhelsde mijn moeder stevig.
"Gelukkige Mamita, je gaat nooit dood!" zei ik verrukt.
"Wat?" vroeg mijn moeder verbaasd.
Ik maakte me nauwelijks los van haar en legde het uit:
-De leraar heeft op het bord geschreven dat mannen sterfelijk zijn.
En jij bent een vrouw. Gelukkig ben jij een vrouw," zei ik en omhelsde haar weer.
Mijn moeder nam me teder uit haar armen.
-Die zin, liefje, geldt voor zowel mannen als vrouwen. We zullen allemaal op een dag sterven.
Ik was totaal verbijsterd en gedesillusioneerd.
-Waarom schreef hij dan niet: "Alle mannen en vrouwen zijn sterfelijk", vroeg ik.
Nou," zei mijn moeder, "simpel gezegd zitten wij vrouwen vast aan het woord 'mannen'.
-Opgesloten?" vroeg ik. Waarom?
-Omdat we vrouwen zijn," antwoordde mijn moeder.
Het antwoord verbaasde me.
En waarom zitten we opgesloten, vroeg ik haar.
Het is te lang om uit te leggen, antwoordde mijn moeder. Maar accepteer het als volgt. Sommige dingen zijn niet gemakkelijk te veranderen.
-Maar als ik zeg "alle vrouwen zijn sterfelijk", sluit dat dan ook mannen op?
-"Nee", antwoordde mijn moeder. 'Die uitdrukking heeft alleen betrekking op vrouwen".
Ik kreeg een huilbui.
Ik begreep plotseling veel dingen, waarvan sommige heel onaangenaam waren, zoals het feit dat taal geen werkelijkheid was, maar een manier om dingen en mensen in te sluiten, op basis van hun geslacht, hoewel ik nauwelijks wist wat geslacht was: behalve dat het gebruikt werd om rokken te maken, was geslacht een vorm van gevangenis.
*Cristina Peri Rossi - Uruguayaanse schrijfster Winnares van de Cervantes Prijs 2021
A través de Diccionaria se puede ver, desde otra prespectiva mucho mas profunda el machismo en el idioma español. Lectura altamente recomendada.
Via Diccionaria kun je vanuit een veel dieper perspectief het machismo in de Spaanse taal zien. Zeer aanbevolen lectuur
Comments
Post a Comment